Het duurde uiteindelijk tot maandag eer de duiven van Perpignan gelost werden. Een zeer goede beslissing van de organisatoren want het weer de dagen ervoor was erbarmelijk. Hierdoor kregen we een mooie Perpignan te zien waarbij de eerste duiven laat op de eerste avond hun hok bereikten. Omdat de kans zeer klein was dat er eentje in Nossegem ging komen, besloot ik om te passen voor maandagavond. Maar gezien het de laatste van het seizoen was, en we dit jaar nog niet vaak een "echte" overnachting gehad hadden (eigenlijk enkel Pau in ons geval), stond de wekker op dinsdag wel al om 5u, zodat we bij de opening van de wedstrijd in Nossegem naar de lucht zaten te turen. Tegen beter weten in misschien (zie de voorbeschouwing van vorige week), maar in de duivensport weet je maar nooit! Maar helaas, de verwachtingen werden "ingelost". De duiven begonnen te vallen, de prijzen werden verdeeld, maar in Nossegem bleef het stil. Tegen 9u30 was het mooiste van de wedstrijd al verdeeld (Wij zeggen dan dat we aan de 1-punters begonnen zijn), en ik moest natuurlijk nog gaan werken die dag. Dus ik pakte mijn boeltje bij elkaar en reed terug richting Leuven. Om 5 minuten later te horen te krijgen dat er eentje gevallen was. Lap! Zitten we daar 3,5u naar de lucht te turen voor niks, zijn we 5 minuten weg, en dan komt er eentje. Dat noem ik met mijn voeten spelen!
Maar we beeindigen het seizoen dus met een klein prijsje op Perpignan. Het was de 460/21 die zich alsnog op de uitslag plaatste. Het was een duiver die als jaarling nationaal de kop vliegt op die "speciale" Narbonne. Dit jaar mist hij nipt op Pau, vliegt hij nog net een prijsje op Sint-Vincent, en nu dus een prijsje op Perpignan. De vraag is dan wat je met zo'n duif doet. Hij heeft dit jaar 3 kansen gekregen op de zware fond, en kan zich geen enkele keer goed plaatsen. Maar je hebt natuurlijk zijn prestatie van Narbonne vorig jaar, al moeten we ons daarbij afvragen of dit misschien "geluk" was bij de rampvlucht die het was (Is hij net uit de miserie kunnen blijven?). Langs de andere kant is het natuurlijk maar een 2-jaarse en heeft hij nog 2 kleine prijsjes achteraan de uitslag. Er zullen er misschien ook slechtere zijn?!? Enfin, gegeven de omstandigheden (en ook het beperkt aantal oude duiven dat we volgend jaar gaan hebben), zal hij volgend jaar nog zijn kans krijgen. Maar dan gaat het toch wel beter moeten!
Onze tweede duif is voorlopig nog niet thuis. Qua afstamming moest hij het nochtans aankunnen. Het was een zuivere Stijn en Jeroen Rans (Lijn Barcelonaduivin x Sister Jef) en een broer van de 333/21 en 482/21, die op Agen prijs hadden (maar ook misten op Narbonne). Aan de afstamming en kwaliteit van de ouders kan het alvast niet liggen, want deze duiven scoren bij wel bij Stijn en Jeroen (197ste nationaal!). Maar zoals we allemaal maar al te goed weten, duivensport is geen exacte wetenschap en het kan ook niet elke keer prijs zijn. We blijven dus verder zoeken.
En zo komen we meteen bij het einde van ons seizoen. Buiten was snelheidsvluchten voor de jonge duiven zal er niet meer gespeeld worden in Nossegem. Het was een bewogen seizoen, dat spectaculair begon, met de provinciale zeges op Pau en Agen. Maar toen sloeg het weer om, en daarbij waren we de echte topvorm ook kwijt. Daar waar de duiven voorheen als gekken rond vlogen rond het hok, was het nu veel gemoedelijker. Alle pogingen ten spijt, kregen we die vorm niet meer terug op het hok. Op St-Vincent konden we de schijn nog ophouden met een mooie prijs voor onze "topper", maar daarna was het gedaan. Narbonne werd een grote flop, en Perpignan... ja uiteindelijk scoren we daar wat we verwachtten te scoren. Gezien we nog maar 3 jaar zware fond spelen, denk ik wel dat we mogen zeggen dat we soms toch al kunnen proberen om aan de poten te zagen van de tophokken in SansPeurHerent. Maar dat een heel jaar doen, dat is nog te hoog gegrepen. Dat is alvast een doel voor het volgende seizoen, om de vorm langer te kunnen aanhouden, zodat we ook in het tweede deel van het seizoen kunnen proberen te scoren.
Het zal wel weer moeten gebeuren met een beperkte vliegploeg. Als alles zo blijft, en er sneuvelt niemand in de voorbereiding volgend jaar, dan zullen we het grote fondsseizoen aanvangen met (amper) 10 oude duiven. Dan weet je nu al dat de mogelijkheden beperkt zijn. Maar kom, dat zijn bedenkingen voor volgend jaar. Het seizoen is nog maar net gedaan, en we denken al aan volgend jaar. Duivenmelkers... het zijn rare wezens!