Afgelopen weekend stond de voorlaatste internationale vlucht van het seizoen op het programma: Narbonne. In de voorbeschouwing hadden we het al voorzichtig aangegeven: de verwachtingen lagen niet hoog. En die voorzichtige voorspelling is jammer genoeg volledig uitgekomen.
We wisten op voorhand dat de oude duiven die meegingen niet onze toppers waren (beiden hadden al gemist op Agen) en bij de jaarlingen liep het gevoel al scheef sinds de eerste opleervluchten als jonge duif. Toch stuur je ze mee, met de stille hoop op een verrassing. Maar die bleef uit.
De omstandigheden maakten het er natuurlijk niet makkelijker op. Door omstandigheden zaten de duiven maar liefst 7 dagen in de mand en de stevige noorderwind was een extra spelbreker. Maar dat geldt voor alle deelnemende duiven en is dus geen excuus!
Nadat er maandag amper duiven doorkwamen, stonden we dinsdag opnieuw vroeg op, hoopvol, maar tevergeefs. De uren kropen voorbij zonder teken van leven... Tot rond 11u30 toch de 424/23 zijn opwachting maakte. Een klein prijsje in Demer&Dijle & Vlaams-Brabant was zijn beloning. Op zich geen resultaat om van achterover te vallen, maar gezien zijn achtergrond – volle broer van onze St-Vincent, en vorig jaar als jaarling enkele weken weggebleven en daardoor veel vluchten zoals Narbonne niet gevlogen – krijgt hij toch een plaats in de selectie voor 2026. Zeker nu we weten dat we momenteel maar op 5 oude duiven kunnen rekenen voor volgend jaar (Hopelijk komen daar nog een paar bij, zoals bvb de Perpignan duiven, anders gaat het volgend jaar een zeer beperkt programma bij de oude duiven worden).
De 403/23, ook een broer van de St-Vincent, kwam pas dinsdagavond om 19u25 aanzetten. Op Agen viel hij al uit de prijzen (behalve net nog in Vlaams-Brabant), en nu op Narbonne bevestigde hij helaas die lijn. Vorig jaar scoorde hij nog een klein prijsje op deze vlucht, maar of dat voldoende is om zijn plekje te behouden… dat moeten we nog bekijken (Misschien heeft hij geluk met het beperkte aantal duiven dat we kunnen door houden. Maar gaat die dan in 2026 ineens wel gaan presteren?).
De jaarlingen dan. Tja. We verwachtten niet veel, maar hoopten op een lichtpuntje. Een verrassing van een van de eerste drie getekenden, bijvoorbeeld. Die hoop bleek ijdel. Gisteren kwam er geen enkele door. Vandaag pas, om 13u43, viel onze vijfde getekende binnen. In D&D nog een prijsje, in Vlaams-Brabant niet meer. Moeten we hierin een sprankeltje hoop zien? Of is het gewoon een duif die uiteindelijk thuis gesukkeld is? Alleszins: het is ook een duif die geen schoonheidsprijs zal winnen, scherp gebouwd en niet al te mooi. Maar goed, voorlopig is hij er tenminste…
We hopen dat er vandaag of uiterlijk morgenvroeg nog een van de eerste drie getekenden valt. Als ze er degelijk uitzien en goed recupereren, krijgen ze misschien nog een kans. Maar als we het mogen voorspellen… het zal dan wel net weer eentje zijn waarin we het minst vertrouwen hebben.
Narbonne was dus geen vlucht om te onthouden. Of net wel, als reality check. Na een reeks goede resultaten is het belangrijk om te beseffen dat het bij een klein hok zoals het onze niet elke week feest kan zijn. We hebben niet de massa’s duiven om altijd een uitschieter te garanderen. En als we dan onze betere duiven thuislaten, moeten we niet verbaasd zijn dat het tegenvalt. Positief is dan wel dat het niet de beteren zijn die faalden. Dat zou pas echt pijnlijk zijn geweest.
Op naar Perpignan. Daar sturen we wel duiven mee waar we iets meer van verwachten. Maar daarover meer in de volgende voorbeschouwing!