Het zat er al even aan te komen: de form van in het begin van het seizoen – die ons prachtige resultaten opleverde op onder andere Pau en Barcelona – was stilaan weggedeemsterd. Het tweede deel van het seizoen bracht ons dan ook mindere resultaten, met Narbonne als voorbode van wat ook Perpignan zou blijken te zijn: een vlucht met gemengde gevoelens.
Natuurlijk, als je ervoor kiest om sterkhouders zoals de James (na Pau) en de Yamal (na Barcelona) niet meer te spelen, dan weet je dat de kans op absolute topresultaten kleiner wordt. De bewuste keuze voor rust en toekomst brengt nu eenmaal offers met zich mee.
Maar goed, laten we beginnen met het lichtpunt van deze laatste krachtmeting: de 445/23. In de voorbeschouwing schreven we al over onze twijfels. Deze volle broer van de Yamal was vorig jaar een beloftevolle jaarling, met onder meer een knappe notering op Narbonne (355ste nationaal). Dit voorjaar liep het goed… vaak bij de eerste van het hok. Tot hij plots twee keer op rij hopeloos te laat was uit Montoire (2 dagen later) en La Souterraine (1 dag later). Geen zichtbare problemen, maar er scheelde duidelijk wel iets. We kozen ervoor om hem Dax te laten overslaan en hem zes weken rust te geven. Een gok, zouden we hem nog ooit terugzien? Maar het werd een gok die zou lonen.
Want kijk, vandaag kwam hij om 11u14 als eerste van het hok aangevlogen. Goed voor de 40ste provinciaal en 191ste nationaal. Geen absolute kopprijs, maar wél een bevestiging dat hij terug is (Het was gisteren toch zwaar weer, dus de duif moet toch terug helemaal in orde zijn). Twee jaar op rij scoort hij nu per tiental nationaal op de zware fond, en met zijn afstamming (beste van Alex Rans x Van Ouwerkerk-Dekkers Pigeons) zit het alvast goed. Volgend seizoen een naam (want voorlopig nog gewoon gekend als "De 45") én een plaats in de ploeg waard!
Helaas bleven verdere hoogtepunten uit. Onze tweede getekende, een duif die wel vaker rond het sluitende 1:10-percentage prijkt, stelde deze keer teleur. Hij arriveerde pas rond half twee. Lokaal was dat net buiten prijs (al moeten we zeggen dat een bepaald hok in Wijgmaal niet echt hielp met alweer een ongekend prijspercentage! Wow!). Provinciaal wist hij zich wel te klasseren: 100ste prijs op 415 duiven, en nationaal voorlopig 682ste op 3522. Geen slecht rapport, maar je voelt het: het mocht toch wat meer zijn.
Tot slot kwam onze eerste getekende, die op Agen al een redelijk goede prijs vloog. Die wist zich nog nét op de uitslag te zetten in Vlaams-Brabant. Op zich geen slecht resultaat voor een tweejaarse, maar zoals elke duivenmelker willen we altijd nét dat tikkeltje meer.
🎯 Tot slot…
Zo sluiten we het seizoen af met een degelijk resultaat, maar zonder de glans van het begin. Het is niet slecht – er zijn melkers die waarschijnlijk geld zouden geven voor drie prijzen als deze – maar we weten dat het beter kan. Toch is er hoop en enthousiasme: "De 45"heeft zijn comeback gemaakt, en mag zich scharen onder de duiven waar we volgend jaar opnieuw écht iets van mogen verwachten.
En zo komt er een einde aan het zware fondseizoen. En aan deze nabeschouwingen. Er komen uiteraard nog updates over de kampioenschappen (Spoiler Alert: Wij zijn het niet geworden...) en binnenkort ook nog een terugblik op het hele seizoen! En dan kunnen we stilaan al beginnen denken over het seizoen 2026. En ondertussen de jongen opleren zodat we volgend jaar een nieuwe (hopelijk betere) ploeg jaarlingen hebben! Maar dat... dat is voor volgend jaar 🥸