Samen met ongeveer 16.000 andere duiven werden onze twee strijders gisterenochtend gelost. Door de noorderwind werd het een harde, maar eerlijke wedstrijd. Geen enkele duif slaagde erin om op de dag van de lossing zijn of haar hok te bereiken. Dus werd het vanochtend vroeg opstaan om vanaf 5 uur in Nossegem naar de lucht te staren, in de hoop ergens een duif te zien verschijnen.
Zoals jullie al konden lezen in onze vooruitblik, lag de hoop in Nossegem iets lager dan we voor het seizoen hadden ingeschat. We kunnen er natuurlijk niet elke keer op blijven terugkomen, maar het is nu eenmaal de harde realiteit wanneer een klein hok als het onze het verlies van twee kopmannen moet verwerken. Dan moet de tweede rij overpresteren. En we hebben vorige week nog geleerd dat duiven zelden liegen...
Toen de eerste duiven begonnen te vallen, was daar dan ook geen duif uit Nossegem bij. Vlaams-Brabant, en in het bijzonder onze concullega's van Sans Peur Herent waren ondertussen wel stevig aan het doorpakken. Rond 10.30 uur waren er zelfs al een twaalftal duiven gekend in het lokaal. Maar dan opeens, van boven onze hoofden: een vale flits. Recht op de plank en binnen!
Het was Nick, onze eerste getekende. En hij deed wat we ergens toch een beetje gehoopt hadden: verrassen. Als jaarling miste hij nog zwaar op Narbonne, wat hij als tweejarige al een beetje goedmaakte met een degelijke prijs op Dax. Maar nu, als driejarige, bewijst hij op de koninginnenvlucht van de duivensport dat hij het wel degelijk kan. Met een prachtige voorlopige 87ste plaats nationaal zorgt hij voor een prestatie waar we bijzonder blij mee zijn.
Zo slagen we erin om in de twee jaar dat we nu terug Barcelona spelen, twee keer in de nationale top 100 te eindigen. En dat met de kleine korf, want ook deze keer hadden we er maar twee mee!
Dat Nick dit kan, komt misschien ook niet helemaal uit de lucht vallen. Hij is een volle broer van James, die al topnoteringen behaalde op Narbonne '24 en Pau '25. Ook de derde broer, De Zwalm, was al goed voor drie goede noteringen op zware fondvluchten. Het zit dus duidelijk goed qua bloed.
Langs vaderskant zien we Vale Jeroen, een duif van Rans S&J (Rans Rudi, Jeroen Rans, Stijn Rans), met daarin een prominente rol voor hun Rooie Ham. Ook zien we in het zevende knoopsgat nog de Thierry opduiken, dus heel ergens zit er nog een klein beetje Johan in het bloed! Langs moederskant vinden we een duivinnetje terug dat we verkregen bij Kris D'haeseleer uit Affligem, en dat nu ook al mee gezorgd heeft voor drie goede prijspakkers op de Zware Fond!
Onze Barcelona kon op dat moment eigenlijk al niet meer stuk, maar natuurlijk hoopten we dat ook onze tweede getekende, de 333/21, nog op zijn waarde zou komen. Hij had in het verleden al bewezen dat hij per tiental kon vliegen en jawel hoor: iets na de middag was ook hij op het appel. Nationaal is dat voorlopig nog goed voor een mooie 294ste plaats tegen bijna 6.000 duiven.
Ook bij de 33 zit Barcelona duidelijk in het bloed. Hij is een 100% Rans S&J-duif, met langs vaderskant vooral inteelt naar hun Barcelonaduivin. Langs moederskant zien we een volle zus van Jef, hun gefaamde Barcelona-winnaar. Geen wonder dus dat de 33 dit werk aankan.
En zo eindigt ook onze tweede deelname aan Barcelona op een high. Niet zo extreem hoog als vorig jaar (een 12de nationaal was nog specialer), maar als we rekening houden met het feit dat onze kopmannen er niet bij waren, dan is dit meer dan een goed resultaat. Met ons kleine hokbestand staan we opnieuw mooi ons mannetje tussen de grotere hokken.
Twee duiven mee, allebei mooi op de uitslag en voor het tweede jaar op rij een duif in de nationale top 100 van Barcelona. Dan mogen we toch spreken van een meer dan geslaagde dag! đī¸đĒ