Ondertussen is de wedstrijd bij de oude duiven stilaan overal afgelopen. Over de jaarlingen zwijgen we voorlopig maar even, want die wedstrijd lijkt opnieuw niet te gaan eindigen. Misschien moet er toch maar even nagedacht worden om deze wedstrijd voor volgend seizoen enkel voor oude duiven in te richten.
Dax 2026 werd dan ook een uitzonderlijk zware editie. Het warme weer, de bosbranden, het lange overzitten en vooral de krachtige noordoostenwind maakten van deze vlucht een ware marathon van slijtage. Ook nu, terwijl de meeste uitslagen stilaan definitief zijn, zijn nog heel wat duiven onderweg of spoorloos. Persoonlijk vrezen we zelfs dat een groot aantal duiven boven de oceaan is terechtgekomen en door de harde wind steeds verder over het water werd gedreven.
Bij zulke omstandigheden blijven slechte duiven, of duiven die simpelweg niet in vorm zijn, gewoon achter. Dan is het aan de echte zware fondduiven: duiven met kwaliteit, karakter en doorzettingsvermogen. Maar zelfs voor de beste is er geen garantie. Want stel je voor dat je als topduif op 150 kilometer van de kust boven de oceaan terechtkomt... Dan wordt het plots een heel ander verhaal.
Wij wisten vooraf al dat er in Nossegem geen absolute toppers in de mand zaten. Dat konden jullie vorige week ook al lezen in onze voorbeschouwing. De vraag was dan ook niet of we een kopprijs zouden vliegen, maar vooral of we een duif op de uitslag gingen krijgen.
Een paar weken geleden schreven we na Agen dat duiven zelden liegen. En ook deze week werd die uitspraak opnieuw bevestigd.
Heel lang bleef het PAS-systeem in Nossegem stil. Al snel werd duidelijk dat een kopprijs of zelfs een mooie prijs er inderdaad niet zou inzitten. Pas gisteren in de loop van de namiddag viel onze derde getekende uiteindelijk op de plank. Uitgerekend de duif waarvan we eigenlijk het minst verwachtten dat hij nog zou thuiskomen.
Vorig jaar op Narbonne kwam hij ook pas later af, maar opnieuw toonde hij vooral heel veel karakter. Snel zal hij wellicht niet gevlogen hebben — eerder drie keer een Dourdan op elke dag, bij wijze van spreken — maar hij bleef doorgaan en geraakte uiteindelijk toch nog thuis. Dat levert hem achteraan in de provinciale uitslag nog een klein prijsje op.
Tevreden kunnen we daar uiteraard niet mee zijn. Maar karakter mag ook beloond worden. En dus verdient hij volgend jaar een ticket richting Barcelona. (De duivensport is toch wel een beetje wreed soms...)
Onze andere twee duiven zijn voorlopig nog niet teruggekeerd. Vooral van onze eerste getekende vinden we dat jammer. Het was tenslotte een volle broer van onze St-Vincent én van Dalton 34, die dit jaar op Pau nog een mooi resultaat neerzette. Bovendien had Dalton 24 zelf vorig seizoen al een prijsje behaald op Narbonne.
Maar soms moet je ook gewoon eerlijk zijn. Als het er niet inzit, dan zit het er niet in. Dat geldt trouwens evenzeer voor de 660/24, waarvan we voorlopig ook nog geen spoor hebben.
Zo wordt Dax, na Agen, opnieuw een teleurstellende vlucht voor ons.
Maar dat hoort nu eenmaal ook bij de zware fond. Zeker met een klein hok als het onze is het allesbehalve vanzelfsprekend om elk weekend mee te doen voor de mooie prijzen. Soms vallen de puzzelstukken in elkaar, soms helemaal niet.
Een kans om ons meteen te herpakken komt er trouwens niet. Net als vorig jaar slaan we ook Marseille over, simpelweg omdat we daarvoor onvoldoende geschikte duiven beschikbaar hebben.
Onze blik gaat daarom al stilaan richting Narbonne, over anderhalve week. Daar zullen onze jaarlingen voor het eerst van het echte zware werk kunnen proeven. Maar daar vertellen we volgende week in de voorbeschouwing graag meer over.
Nu is het eerst tijd om zelf te recupereren, ondertussen met een schuin oog de wedstrijd vanuit Marseille te volgen en alles in gereedheid te brengen voor hopelijk opnieuw een mooi resultaat op Narbonne... en een week later Perpignan.
Want één mindere vlucht verandert niets aan onze ambitie. Op naar de volgende uitdaging. 🕊️